![\"bedden](\"http:\/\/www.zesmaal.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/01\/bedden-08.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
Eerder schreef ik dat wie nog slechts \u00e9\u00e9n detoxopname achter de rug heeft, of zelfs aan die eerste nog steeds ontsnapte, dat diegene geluk heeft en dat hij of zij nog aan de goede kant staat. Ik drukte u op het hart om daar te blijven, want de kans is groot dat u verder zult trekken, mijn richting uit. Waarom dat zo is, wat mensen in hemelsnaam bezielt, daarvoor trek ik wederom de moeder uit de kast, de vrouw uit mijn eerste detoxbericht.<\/p>\n
Maar nu, tussendoor, schiet me te binnen dat ik iemand al eens eerder op het hart drukte om te blijven zitten waar hij zit, zich niet te verroeren. Dat was tijdens mijn derde of vierde detoxopname in de Jellinek, een beetje ben ik het overzicht en de tel kwijt, maar wel waren die opnames altijd in de Obrechtstraat. Althans vaak wel. (Ik denk soms: wat moet de lezer wel niet van mij denken? Maar die gedachte komt dan rijkelijk laat.) Die keer deelde ik een kamer met een lotgenoot, soms komt dat voor. Voor hem was het zijn eerste opname. Op een avond, laat, lagen we op ons bed, ik las wat, hij keek naar het plafond, lag wat te denken. Het is een omgeving waarin je ook wel iets hebt om over na te denken. Opeens voelde ik dat hij naar mij keek. Ik dacht: \u2018Weet je wat?\u2019 en ik legde mijn boek weg. Ik zei tegen hem: \u2018Ik zie je naar me kijken, ik zal je vertellen wat je nu denkt.\u2019<\/p>\n
\u2018Je denkt: \u201cPitt is hier nu voor de zoveelste keer, er komt een dag dat hij de tel kwijtraakt, dat zul je zien. Geen onaardige man misschien, maar hij is een sukkel, een loser<\/em>, voor hem is er geen hoop. Gelukkig ben ik niet zoals hij. Ik heb veel meer kracht in me. Deze detoxopname heeft mij in \u00e9\u00e9n klap wakker geschud, volledig. Dat had ik blijkbaar nodig. Die Pitt is Pitt, maar ik<\/em> drink niet meer.\u201d\u2019<\/p>\n \u2018Dat,\u2019 zei ik, \u2018dat denk jij.\u2019 Hij zweeg. \u2018En nu,\u2019 ging ik verder, \u2018nu wat ik <\/em>denk, wanneer ik naar jou<\/em> kijk. Jij gaat straks naar huis, naar je vrouw en twee kinderen. Die zijn blij je te zien, weer fit en vooral: nuchter. Een week later ga je weer aan het werk. Alles gaat goed, en inderdaad, je drinkt niet meer. De klap van deze opname kwam hard aan, de schrik zit er goed in. Na een half jaar is die schrik wegge\u00ebbd, je zelfvertrouwen geheel hersteld, de opname raakt steeds verder op de achtergrond en lijkt meer en meer alleen maar een boze droom. De zon schijnt en blijft schijnen. Je krijgt een hardnekkige gedachte: zou het echt nooit meer kunnen? Heel af en toe misschien? Je vrouw is onverbiddelijk: nee. Je denkt: \u201cMaar ik ben sterker dan toen, ik ken de gevaren nu goed, ik zal me nooit meer zo laten gaan.\u201d En je denkt, heel intens: \u201cAllen die ik liefheb, zijn mij te lief, alles wat ik liefheb, is mij te lief.\u201d Ok\u00e9, dus ditmaal wil je niemand belasten of bang maken, je houdt nu rekening met je omgeving. Daarom drink je in het verborgene, achter ieders rug om. Je wordt een stiekeme drinker, niet veel, een klein beetje maar, en slechts af en toe, precies wat je wilde. Het lukt. En dit bewijst jouw gelijk. Je hebt gewonnen.\u2019<\/p>\n De man was een goed gehoor, hij zei niets, luisterde alleen maar. Het ontbrak hem geheel aan de gevreesde \u2018ja maar\u2019 ziekte, een vrij ernstige aandoening, waar menigeen in dit gebouw mee te kampen krijgt. En waar gek genoeg nog altijd geen pilletje tegen bestaat. (Soms lijkt het alsof de verslavingszorg tegenwoordig wel heel erg leunt op psycho-medicatie, soms lijkt het alsof deze tent nu helemaal wordt gerund door medisch en psychologisch personeel. In werkelijkheid wordt de tent gerund door de kracht die van een groep uitgaat, gestuurd door de gewone behandelaars. Zij<\/em> doen het. Dit was vanaf het begin al zo en dat zal ook altijd zo blijven. En dit <\/em>mag je met recht evidence based<\/em> noemen. En natuurlijk: alles \u00f3\u00f3k met behulp van psychologen. Maar het meedeinen op de stromen van de tijdgeest zal wel onvermijdelijk zijn. Een miljoen Nederlanders slikt antidepressiva, dat is nogal wat. Het is te\u00a0verwachten dat deze middelen binnenkort worden toegevoegd aan ons drinkwater. Dat is goed nieuws voor verslaafden. Maar d\u00e1n zeg\u00a0ik: nee,\u00a0dan word ik wel\u00a0een bierdrinker.<\/p>\n de gevreesde \u2018ja maar\u2019 ziekte Dat laatste heb ik eerlijk gezegd nooit gehoord, maar ik zou het wel een goeie vinden. Of een te hoog IQ. De mooiste die ik ooit meemaakte was: \u2018Abstinent blijven? Ja maar, ik heb een hond!\u2019 Hahaha! Niemand begreep wat die hond ermee te maken had, maar ik vond het geweldig klinken. De cli\u00ebnt wilde stomweg \u2018ja maar\u2019 zeggen, het maakte niet uit wat er achteraan kwam.<\/p>\n \u2018Twee dingen hebben je nu volkomen op het verkeerde been gezet. Ten eerste het feit dat het je lukt om met mate te drinken en ten tweede het geloof dat je hebt in je eigen kracht. Het is een\u00a0wrange ironie dat juist deze twee je de das om gaan doen. Zij kosten je de kop. Mensen die zogenaamd zwak zijn, die\u00a0jij\u00a0<\/em><\/em>waarschijnlijk zwak vindt,\u00a0zoeken eerder hulp en houden die ook langer vast. Hoe dat ook zij, het gaat langzaam maar zeker weer mis met je, je drinkt nu ook op je werk, een tweede detoxopname is nodig. Maar nu ben je je baan kwijt. Je omgeving voelt zich door jou verraden en dit kost je je zelfvertrouwen. Het lukt je niet om snel weer aan de slag te komen, en het lukt je ook niet om de lege dagen te vullen, je wacht af, je wacht alleen nog maar en je wacht te lang, op een soort wonder. Je drinkt weer. De derde detoxopname volgt, maar nu ben je ook je vrouw en kinderen kwijt. Daarna woon je ergens in een appartementje, je\u00a0begint er weg te kwijnen, omgeven door lege flessen. Je dagen lijken\u00a0geteld. Je vindt de kracht voor\u00a0een vierde detoxopname. Je deelt je kamer met een lotgenoot, het is zijn eerste keer. Het is avond, laat, jullie liggen op bed, je leest wat. Dan voel je dat hij naar je kijkt\u2026\u2019<\/p>\n Een tijdje bleef het stil. Toen vroeg hij: \u2018Wat had ik dan moeten doen om dat alles te voorkomen?\u2019<\/p>\n Ik zei: \u2018Dat moet je n\u00fa al doen. Dat is: diep\u00a0beseffen in welk groot gevaar je verkeert. Jezelf niet gaan vergelijken met mij, met niemand<\/em>. Eigenlijk zou er boven de ingang van dit gebouw een bord moeten hangen, een plakkaat. Met het opschrift: \u2018Laat varen alle hoop, gij die hier binnentreedt.\u2019 Daarmee bedoel ik: laat varen alle hoop dat je nog enigszins normaal kunt drinken. Door hier naar binnen te gaan, deze drempel over, je eerste opname, daarmee ben je een grens gepasseerd. Dit gebouw is voor jou nu een speciale plaats, het is een point of no return<\/em>. Wie dat niet gelooft, en dat zijn er nogal wat, die komt er wel achter. En houd nu goed voor ogen: dit is nog altijd je eerste opname. Het is aan jou hoe het nu verder gaat. Ga naar meetings, AA of andere zelfhulpgroepen. Volg een therapie. Ten minste een jaar lang. Zorg dat je vrij blijft van terugvallen. Slik refusal. Voor mijn part ook antidepressiva. D\u00f3e iets. En vooral: neem dit serieus. Een verslaving laat jou echt niet zomaar gaan. Neem dit dus: bloedserieus.\u2019<\/p>\n De moeder. Hoe ontsnapte die eigenlijk aan haar ondergang? Dat scheelde immers niet veel. Tijdens het gesprek met Jeroen Pauw nam ze een woord in de mond dat je in de verslavingszorg vaak hoort: rock-bottom<\/em>. Dat is: het dieptepunt. De bodem van de put. Bijna \u00e1lles verloren. Voor menige verslaafde geldt: pas wie daar is aangekomen, grijpt eindelijk in. Laat zich opnemen voor een behandeling, geeft zich eindelijk over. Waarom dat zo lang moet duren, ik weet het niet. Er zit iets in verslavingen dat zichzelf in stand houdt. Of is het zoals een natuurwet, je kunt niet verder naar beneden dus dan maar omhoog? Of het is doodgewoon pure doodsangst? Waarvan we dan zeggen: beter laat dan nooit?<\/p>\n De vraag is: m\u00f3et het zo ver komen? Moet je werkelijk richting rock-bottom?<\/p>\n Nee.<\/p>\n Kun je veel eerder ingrijpen?<\/p>\n Ja.<\/p>\n Pitt<\/p>\n omhoog<\/a><\/em><\/p>\n <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Eerder schreef ik dat wie nog slechts \u00e9\u00e9n detoxopname achter de rug heeft, of zelfs aan die eerste nog steeds ontsnapte, dat diegene geluk heeft en dat hij of zij nog aan de goede kant staat. Ik drukte u op het hart om daar te blijven, want de kans is groot dat u verder zult … Lees “8 \u2014 avondmensen”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1105"}],"collection":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1105"}],"version-history":[{"count":67,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1105\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1670,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1105\/revisions\/1670"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1105"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1105"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1105"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n<\/em>\u2018Ja maar, morgen \u00f3f overmorgen drink ik toch nooit meer?\u2019
\n\u2018Ja maar, als ik vroeg opsta, dan heb ik de h\u00e9le dag niets te doen!\u2019
\n\u2018Ja maar, mijn terugvallen betekenen toch juist dat ik gestopt ben?\u2019
\n\u2018Ja maar, mijn verslaving is een ziekte hoor!\u2019
\n\u2018Ja maar, mijn IQ is te laag om te kunnen stoppen!\u2019<\/p>\n