![\"botticelli-birth](\"http:\/\/www.zesmaal.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/botticelli-birth-of-Venus-detail.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
\u2018Wat ga je woensdagavond doen?\u2019 vraagt de behandelaar. Ik antwoord niet meteen, wat bedoelt zij? De kans dat ze mij mee uit vraagt is maar klein.\u00a0Door mijn zwijgen licht zij toe: \u2018Het is je eerste woensdagavond zonder de nazorg.\u2019 Ach! Het meedenken met de cli\u00ebnt dat behandelaars doen, verrast mij altijd weer, dit praktisch denken, het vooruitdenken, daarin verslaan zij alle cli\u00ebnten moeiteloos. Training is alles.<\/p>\n
Lang geleden kwam ik een keer bij. Dat was in de verkoeverkamer, zoals ziekenhuizen die noemen, ook bekend als de uitslaapkamer en inmiddels zijn we al aanbeland bij de recovery<\/em>. Het Nederlands wordt nog eens een dode taal. Verkoever komt van vercoevereren, herwinnen. Ik lag daar bij te komen vanwege een kijkoperatie, voetbal, knie, kruisbanden. Al bij het eerste begin van dit vreemde en trage ontwaken \u2014 de geest die langzaam omhoog klimt, zijn bewustzijn herwint \u2014 voel je hoe je lichaam schreeuwt om water, veel erger nog dan tijdens de ochtenden na een drinkgelag. Hoewel er ook d\u00e1n in menig slaapkamertje een schreeuwende behoefte bestaat aan water. De nadorst. Een glas, helder zuiver water. Het zijn de buitengewoon spaarzame momenten waarin water een rol speelt in het leven van de drankzuchtige. Hij drinkt het niet, wast zich er niet mee, kookt er niets in. Sommige dingen in zijn omgeving veranderen helemaal van eigenschap; een boom is een ding waar je niet tegen aan moet lopen, water staat in grachten waar je niet in moet vallen. De zeven sloten die gapen. \u2018Pollens!, dit is nu al de z\u00e9vende sloot waar ik vandaag in loop!\u2019 zei Barend Servet, met kroos op zijn kop, in een boerenlandschap. Drankzucht is voortdurend hard werken en goed opletten.<\/p>\n In mijn ziekenhuis is deze geweldige dorst de nawerking van de narcose, maar water kun je wel vergeten, je krijgt het niet. Helemaal n\u00edks krijg je hier, dat is het enige eraan, aan deze verkoeverkamer! Ik ben nog dusdanig versuft dat ik als een kind begin te zeuren: \u2018Zuster, water\u2026 alstublieft.\u2019 En net zo getraind als onze eigen behandelaars draait ze zich naar mij toe en zegt: \u2018U mag wel water, hoor meneer Hamson, maar we hebben hier geen glazen.\u2019 Gerustgesteld zak ik weer weg, de donkerte in. Het m\u00e1g wel\u2026 het k\u00e1n alleen niet\u2026 er zijn geen glazen\u2026 Ik kreeg: toestemming. Het m\u00f3cht.<\/p>\n Dat was een fraai staaltje ziekenhuispsychologie. Maar de kracht die van toestemming uitgaat, kan voor de verslaafde rampzalig uitpakken. Een man vertelt in de nazorg dat hij die week op weg was naar de supermarkt, er gebeurde daar iets toevalligs, zijn verhaal kwam hierop neer: hij liet op dat moment kruis of munt bepalen of hij die dag een terugval had of niet. Gods hand, zei iemand in de groep, maar dat lijkt me niet. Niets anders dan de zijde van een munt gaf hem zijn toestemming en hij dronk die dag. Hij vertelt dat met droge ogen, onaangedaan, de groep luistert ernaar met eveneens droge ogen en zwijgt. Deels uit desinteresse en deels omdat zij wel weten hoe dit zal eindigen. Het gaat me nu niet om de terugval zelf, het gaat erom hoe de man het brengt, zijn onverschillige houding ten opzichte van zijn verslaving. Dus ook tegenover\u00a0die van jou. Ik druk iedereen op het hart: wanneer een verslaafde met dit soort verhalen komt, zwijg dan gerust, maar klim ogenblikkelijk op zijn schouders en blijf\u00a0daar staan, voel je groter, sterker dan hij. Dit gevoel schenkt hij je. Het is bijna zijn rol in de groep: laten zien hoe het niet moet. Kijk er goed naar,\u00a0herken de mechanismen, er zitten veel vaste patronen in verslavingen. Het is echt niet zo dat de ene verslaafde veel gekker is dan de andere, helemaal niet, ze zijn hier allemaal even geschift. Met mij erbij. Misschien trekt hij zich later op aan j\u00f3u, dat kan allemaal. Bij God en in Nederland, en in dit gebouw, is alles mogelijk.<\/p>\n Ach, dit achtervolgt de Jellinek al sinds de oprichting. Moet je nu toch nagaan: maandenlang was de man hier in behandeling en maakte hij kennis met de cognitieve therapie, de gedachtetherapie, die er voortdurend op hamert: er zijn toestemmende gedachten (om te drinken) en er zijn helpende gedachten (om het te laten). Wees heel erg beducht voor het eerste, leun zwaar op het tweede. Dit hoort hij dus lange tijd, maanden achtereen. Daarna wandelt hij de kliniek uit, gooit\u00a0een munt op en drinkt. Waar is de grote Pavlov wanneer je hem nodig hebt? Ik heb aan niemand zo de pest als aan Pavlov. Met z\u2019n dikke lul. En zijn zelfontworpen standbeeld in Sint-Petersburg, een beeld van een hond! Nee, ik mag \u2019m niet, die man, een onsympathiek individu. Een nare man is het.<\/p>\n Denk niet, lezer, over de verslaafde die ik nu beschreef, denk niet over hem: wat een eikel, die kerel. Denk dat nooit, want die verslaafde, dat bent u ook! Alles wat hij <\/em>doet, kunt u<\/em> ook, misschien nog wel erger. Misschien begint u na de behandeling weer te drinken en denkt u daarna met uw dronken hoofd: er is geen weg terug. Als u dat doet en d\u00e1t denkt, dan zouden ze u moeten vervolgen, ten minste een kilometer of veertig! Bij de finish slaan ze u een blauw oog en een behandelaar staat klaar om u even te waterboarden. Ah, toch weer wat water in uw mik.<\/p>\n Intussen moeten we iets heel belangrijks niet vergeten. Dat zijn de muzen. Ooit waren er negen, negen dochters van Zeus, Griekse godinnen dus, beschermvrouwen van de kunsten. Zij woonden op de Parnassus, de berg. Vooral dichters bestijgen deze berg nog weleens, zij klimmen dan 2500 meter hoog, zien uit over de wereld en tonen hun werk. Daarom zeg ik altijd tegen dichters, wanneer die haperen: omhoog! En laat zien wat je doet, laat het ons lezen. Net zolang tot zij zeggen: \u2018Jij hebt gewonnen.\u2019 Toen ik begon met het schrijven van deze weblog, had ik veel last van niet-helpende gedachten, zoals: \u2018Ach, wie leest dit nou, is<\/em> dit wat, waar doe<\/em> ik het voor, waar hoop ik op?\u2019 Om die gedachten aan flarden te kunnen schieten, te ontmaskeren, werd\u00a0het me duidelijk dat ik een muze nodig had. Zij is degene die jou ziet, zij is de zuiver toestemmende gedachte, die laat merken: zo is het goed. Meer doet zij niet.<\/p>\n Om de juiste muze te vinden, maakte ik eerst een profielschets.<\/p>\n zij nu, heeft\u2026 Ik vond haar. Maar voordat u nu denkt dat deze weblog het plaatselijke Muzenkrantje is geworden, trek ik de kern hiervan door naar de behandeling in een kliniek. Dan heb ik het nu over: behandelaars en statusverhoging. Gewichtsverzwaring.<\/p>\n De Heinzekliniek, twintig jaar geleden, aan het einde van mijn verblijf. Alles is goed gegaan, al snel kan ik de kliniek verlaten, daar verheug ik me op. Opeens krijg ik het advies: je blijft n\u00f3g een maand. Een verlenging, mijn drie maanden gaan dan naar vier. Mijn eerste reactie is: \u2018Geen sprake van. De behandelaars hier worden met de dag gekker.\u2019 De tweede reactie: \u2018Het is wel de Jellinek die dit aanbiedt, denk er over na. Misschien zien zij iets wat ik zelf niet zie.\u2019 Maar ik kom er niet uit. Ik kan geen besluit nemen en ik heb nog maar een paar dagen.<\/p>\n Soms, wanneer het knettert en vonkt, wanneer het kraakt en de eerste barst zichtbaar wordt, dan kan er opeens iets gebeuren tussen cli\u00ebnt en behandelaar. Die behandelaar weet dat helemaal niet. Wat je doet is: je verhoogt zijn status, omdat dat plotseling nodig is, je zegt in gedachten: \u2018Trek mij hier nu doorheen.\u2019 Bewust of onbewust: je geeft hem extra veel gewicht. Iets in hem of in haar, veroorzaakt dat. Dat hij dat niet weet, is des te beter, wat moet hij ermee? Dit is de werkelijke band die tussen cli\u00ebnt en behandelaar kan ontstaan, die opeens de diepte in gaat \u2014 hoezeer het ook eenrichtingsverkeer is\u00a0\u2014 een band die altijd onuitgesproken blijft. Nou ja, bijna altijd.<\/p>\n Een paar dagen later, de rooktuin, dat is ons kleine binnenterrein. Maandagochtend, ons groepje zit buiten in de zon, met een behandelaar, we doen de weekend-nabespreking. Een belangrijke module, wat deed je met je twee vrije dagen? Wie te vaak zegt: niks, die krijgt de vraag voorgelegd: hoe dacht je dat str\u00e1ks dan te gaan doen? Een cli\u00ebnt stelt de behandelaar een\u00a0wedervraag: wat deed jij <\/em>met je weekend? Die geeft gewoon antwoord. Hij is een getrainde wielrenner en was gaan fietsen, met vrienden, plezierfietsers. Door het land van Nescio, dat is het waterland rond Amsterdam, waar de stad plotseling eindigt in weiland. Durgerdam, Uitdam, Ransdorp, Zunderdorp, Holysloot. De cli\u00ebnt: \u2018Vond je dat niet vervelend, dat jij je op de fiets moest inhouden?\u2019 De behandelaar haalt zijn schouders op en zegt: \u2018Och, soms is het goed dat een ander het tempo bepaalt.\u2019<\/p>\n Dit ene, zo achteloos uitgesproken zinnetje\u2026 \u2018soms is het goed dat een ander het tempo bepaalt\u2019\u2026 uit zijn mond, over zijn eigen leven\u2026 ik was om. Ik ging akkoord met de verlenging en bleef nog een maand. De behandelaar had geen idee dat hij<\/em> dat bepaald had. Ik vertelde het hem later, op de valreep van\u00a0mijn vertrek. Dat was Bob. Waar ben je nu, Bob, wat doe je? Fiets je nog? Behandel je nog? Van toen is er niemand meer. Maar er zijn weer nieuwe, anderen.<\/p>\n De Jellinek revisited. <\/em>En opnieuw, de recovery. <\/em>De verkoeverkamer.<\/p>\n Pitt \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0 \u00a0omhoog<\/a><\/em><\/p>\n \u2018Wat ga je woensdagavond doen?\u2019 vraagt de behandelaar. Ik antwoord niet meteen, wat bedoelt zij? De kans dat ze mij mee uit vraagt is maar klein.\u00a0Door mijn zwijgen licht zij toe: \u2018Het is je eerste woensdagavond zonder de nazorg.\u2019 Ach! Het meedenken met de cli\u00ebnt dat behandelaars doen, verrast mij altijd weer, dit praktisch denken, … Lees “14 \u2014 de muze”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488"}],"collection":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=1488"}],"version-history":[{"count":47,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1632,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/1488\/revisions\/1632"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=1488"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=1488"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=1488"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nprachtige kleren
\nen goudblonde lokken
\nOgen als meren
\ndie niet kunnen jokken
\nEen mond als van honing
\ndan weer scherp als een mes
\nHaar vader is koning
\nen zij een prinses.<\/p>\n![\"tuin](\"http:\/\/www.zesmaal.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/03\/tuin-sepia.jpg\")
<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"