![\"glenn-baxter-02\"](\"http:\/\/www.zesmaal.nl\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/glenn-baxter-02.jpg\")
<\/p>\n<\/p>\n
\u2018De vraag is niet of<\/em>\u00a0het gebeurt, maar wanneer.<\/em>\u2019 Aan het woord is de Nationaal Co\u00f6rdinator Terrorismebestrijding en Veiligheid, toen hem werd gevraagd naar mogelijke aanslagen in Nederland. Het laat zien hoe verleidelijk het is om je uit te drukken in one-liners<\/em> en tegelijkertijd laat het zien hoe onzinnig dat is. Want de vraag is wel degelijk \u00f3f het gebeurt. En dat je daarna weet wanneer dat was, is niet bepaald het belangrijkste onderdeel van een aanslag. Evenmin kun je over de zon zeggen: \u2018De vraag is niet of <\/em>hij opkomt\u00a0maar hoe laat.<\/em>\u2019 Want ook hier geldt: de vraag is wel degelijk \u00f3f de zon opkomt! Ik wil niemand bang maken, maar er komt een tijd dat de zon er niet meer is. Uitgedoofd. Overigens: geen zorgen daarover, tegen die tijd zijn wij allang weer verder getrokken. Het is dus g\u00e9\u00e9n reden om te gaan drinken!<\/p>\n Ik merk dat ik in deze weblog wel vaker de neiging heb om mensen gerust te stellen over iets. Nu weer over de naderende\u00a0en eeuwigdurende zonsverduistering. Ik wilde dat ik hetzelfde kon doen met verslavingen. Maar dat gaat helaas niet.<\/p>\n Tijd nu om de Nationaal Co\u00f6rdinator Verslavingsbestrijding & Abstinentie even aan het woord te laten, die deed onlangs een ferme uitspraak over zijn succesvol afgekickte zoon: \u2018De vraag is niet \u00f3f hij terugvalt maar wanneer!\u2019 U raadt het al: dit is fout. Zuiver redeneren is nu eenmaal een lastige zaak. Bovendien speelt in dit geval een persoonlijk instelling een rol, een opvatting, de vraag: wat verwacht<\/em> zo iemand? De vraag is dus eigenlijk: zijn terugvallen bij verslaafden te verwachten?<\/p>\n Ja. Bij een aantal wel.<\/p>\n Dit roept een nieuwe vraag op: zijn de verwachte terugvallen te voorkomen?<\/p>\n Ja.<\/p>\n Eigenlijk zou ik nu kunnen zeggen: klaar! Voor vandaag kan ik inpakken, ik doe het licht uit en trek de deur van het\u00a0weblogkamertje achter me dicht. Dit bericht is af. Ik zit dan nog wel een beetje met de titel in mijn maag, wat moet ik daarmee? Maar de vraag is niet of Douwe Bob het songfestival wint of wanneer. Dit is geen songfestival-weblog. Het ligt meer voor de hand dat ik Douwe wil koppelen aan verslavingen. Dus ik blijf hier nog even. Misschien is het w\u00e9l goed om te zeggen dat het de eerste keer is dat ik een dubbele voornaam echt leuk vind klinken: Douwe Bob. Een naam als Klaas Jan klinkt mij te veel naar een opa en nog een opa. Bij de zanger hoor ik meer: D\u2019ouwe Bob. Ook goed als kroegnaam: In The Old Bob. In Ierland kwam ik een pub tegen, The Drunk\u2019 Dog genaamd.<\/em> Maar ik zat verdikkie in de nazorg! Tering. Het kon niet. De nazorg is nu eenmaal niet de plaats voor slippertjes of glijers. Maar o\u2026 wat was ik graag naar binnen gegaan om daar een beetje dronken te worden, in The Drunk Dog, domweg door de naam. Ik heb vaak gemerkt: verslaafden die gestopt zijn, ontwikkelen\u00a0heel snel een bepaalde taalgevoeligheid. Alsof het taalgebied in de hersenen een link heeft naar de plek waar de verslaving zetelt. Woorden of zinnen die een felle trek in alcohol kunnen veroorzaken.<\/p>\n Beelden kunnen dat natuurlijk ook. Toen ik vroeg in de ochtend naar Ierland vertrok, ging ik op Schiphol nog even naar Murphy’s Irish Pub, dat is bij Gate D, omdat ze daar een rookkamertje hebben. Een rookkamertje? Als dat nu alles was\u2026 nee, daar werd stevig gepaft \u00e9n gedronken! IJskoude halve liters bier\u2026 een groot en beslagen glas\u2026 de vrolijke belletjes in het bier\u2026 de eerste flinke slok\u2026 halfleeg\u2026 om half acht \u2019s\u00a0ochtends, op je nuchtere maag\u2026 dat is het heerlijkste wat er bestaat in het leven\u2026 ach, kon ik maar all\u00e9\u00e9n \u2019s\u00a0ochtends vroeg drinken!, en de rest van de dag dan niets meer\u2026 dat beloof ik, nee, ik zweer het, ik drink voortaan alleen nog tussen half acht en half negen in de ochtend! Ik drink dan eindelijk gecontroleerd.<\/p>\n Hoe voorkom je als therapeut nu de terugvallen bij je cli\u00ebnten, daar hadden we het over. Dat is helemaal niet zo moeilijk. Je haalt gewoon allerlei gekkigheid uit het hoofd van de verslaafde en vervangt die door nieuwe gekkigheid. Er komt een tijd dat dat operatief kan. Wat voor gekkigheid haal je er dan uit? Welnu, daarvoor moeten we dus bij Douwe Bob zijn. Er is drie jaar geleden een documentaire over hem gemaakt, Whatever forever<\/em>. Die eigenlijk vooral ook over zijn vader ging, Simon Posthuma, ooit een bekende ontwerper van hoezen voor lp\u2019s, onder meer voor de Beatles. Levenskunstenaar, en vooral ook drankzuchtige. Inmiddels in Korsakov beland en volkomen vereenzaamd. Hij had \u00e9\u00e9n geluk: zijn zoon trok toen een tijdlang bij hem in. Wel een goeie gast, die Douwe Bob. Hij zegt in de film: \u2018Dat heb ik ook, dat mateloze van mijn vader, in alles, dat gevoel van fuck it<\/em>.\u2019 En daarna zegt hij:<\/p>\n \u2018Ik zie schoonheid in zelfdestructie, in jezelf kapotmaken. In gedoemd zijn.\u2019<\/p>\n Die schoonheid zie ik ook. Omdat ik verslaafd ben? Nee, dat denk ik niet. Omdat ik een psychische stoornis heb? Nee, ook niet, die schoonheid is <\/em>er gewoon. Ik denk wel dat het vooral mannen zijn die zo denken, maar in feite voelt ieder mens dit. Mensen steken ook graag een mes\u00a0in een pak vacu\u00fcm verpakte koffie, lopen graag door een veldje dat bedekt is met nog ongerepte sneeuw. Wat ongerept is, maagdelijk, dat moet eraan geloven. Verslaafden trekken dat door: ons leven, het pure feit dat we er zijn \u2014 wat hoe dan ook iets onvoorstelbaars is \u2014 daar steken we graag even een stokje voor. Dat zit in ons. Mensen zijn offerdieren, we offeren onszelf op. En behalve onszelf, offeren we ook nog andere zaken graag op. Je hebt de liefste vrouw op aarde, je gaat vreemd, je offert haar. Aan wat? Aan niks. Lust, misschien. Je hebt tijd, je vrije uren, je offert die op aan urenlang voor de tv hangen. Wat zie je daar dan? Niks. Je hebt de liefste vrouw op aarde, je drinkt je te pletter, je offert haar. Je hebt een gezin, en je\u2026 Je lichaam is gezond, en je\u2026 Mijn punt is dus: wat verslaafden doen is niet v\u00e9\u00e9l gekker dan wat iedereen doet. Of waar iedereen een\u00a0neiging toe heeft.<\/p>\n Dat is een.<\/p>\n Twee. We zien schoonheid in heel veel dingen. De man die uit een van de Twin Towers sprong, met zijn jas aan, dichtgeknoopt, zijn aktetas keurig en klemvast in de hand, die verleende zijn ondergang daarmee een zekere schoonheid. Schoonheid in\u00a0waardigheid, die sowieso als schoonheid is. Hij d\u00e9\u00e9d dat, en wij zien het. Sommigen sprongen samen, gewone collega\u2019s, hand in hand, de lange weg naar beneden, die deden dat ook. Niet voor ons, voor zichzelf. Dat ik daar schoonheid in kan zien, dwars door afschuw heen, dat komt doordat mensen kunnen romantiseren. Dat is een geweldige kracht die wij hebben. Zo kijken we immers ook naar een zonsondergang, naar een volle maan, en zo lezen we een gedicht of horen we de vertelling van een verhaal. Moeiteloos ontdekken we schoonheid in dingen die er in werkelijkheid helemaal niet is. Er zit<\/em> geen schoonheid in een zonsondergang, de natuur heeft van schoonheid geen weet, die leggen wij<\/em> erin. Mensen kunnen dingen zowel bezielen als bezoedelen. We zijn zowel schepper als vernietiger.<\/p>\n Bij verslaafden \u2014 en bij Douwe Bob en zijn vader, en ook bij een schrijver als Charles Bukowski \u2014 kan het vermogen en de verleiding om te romantiseren flink uit de hand lopen. D\u00e1t is de gekkigheid die eruit moet. Het is \u00e9\u00e9n ding om schoonheid te kunnen zien in de ondergang van een ander, het is nog iets anders om dat op je eigen leven toe te passen. Douwe is nog jong, hij koppelt het artiest-zijn aan\u00a0de ondergang, zo vertelt hij. Overigens is dat beeld ongeveer begonnen met Vincent van Gogh, het beeld van de lijdende kunstenaar. Die door zijn lijden buiten de maatschappij staat. \u2018Net als criminelen,\u2019 zo vertelt Douwe er nog even bij. \u2018Ja,\u2019 zegt zijn vader, \u2018daarom trekken kunstenaars en criminelen graag met elkaar op!\u2019 Hm, veel plezier samen. Wel een lekker stel, die twee, vader & zoon, ze hebben iets om over te praten. Al zegt de vader niet veel meer.<\/p>\n Voor Douwe Bob is er hoop. Want hij zegt in de documentaire ook, in zijn eigen woorden:<\/p>\n \u2014 Als je met dit soort dingen fuckt, trek je wel altijd aan het kortste eind. Denk ik. Houd het vast, Douwe Bob, dat stemmetje van je moeder, blijf het horen. En doe normaal.<\/p>\n Vader Posthuma zie je telkens in beeld, met bevende handen drinkt hij een glas bier. Douwe Bob: \u2018Hij ziet schoonheid in pijn. Ik ook. Dat schrikt mij wel af. Want ik wil niet zoals mijn vader eindigen. Alleen. Helemaal alleen.\u2019<\/p>\n Pitt<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" \u2018De vraag is niet of\u00a0het gebeurt, maar wanneer.\u2019 Aan het woord is de Nationaal Co\u00f6rdinator Terrorismebestrijding en Veiligheid, toen hem werd gevraagd naar mogelijke aanslagen in Nederland. Het laat zien hoe verleidelijk het is om je uit te drukken in one-liners en tegelijkertijd laat het zien hoe onzinnig dat is. Want de vraag is wel … Lees “23 \u2014 Douwe Bob en de offerdieren”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2217"}],"collection":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=2217"}],"version-history":[{"count":82,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2217\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2223,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/2217\/revisions\/2223"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=2217"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=2217"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=2217"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n\u2014 Het haalt je in, op een gegeven moment. Kijk maar naar mijn vader nu, het haalt je in. Als je hard leeft, ga je ook hard naar beneden.
\n\u2014 Stel je bent heel destructief, je denkt\u00a0fuck it, fuck it<\/em>, de hele tijd.<\/em> Dat is de ene gozer. Een andere gozer denkt \u00f3\u00f3k fuck it<\/em>, maar die hoort in zijn achterhoofd een stemmetje: \u2018Doe normaal.\u2019 Dat stemmetje heb ik altijd gehad, mijn vader niet. Dat stemmetje is van mijn moeder.<\/p>\n