![\"90529023841138\"](\"http:\/\/zesmaal.nl\/wp-content\/uploads\/2015\/12\/90529023841138-e1450481055267.jpg\")
Het gaat\u00a0niet\u00a0goed. Ik ben bij dag drie, van de zeven. Ziekte, met als\u00a0gevolg een diepe vermoeidheid, maakt het nu zwaar.<\/p>\nHet gaat\u00a0niet\u00a0goed. Ik ben bij dag drie, van de zeven. Ziekte, met als\u00a0gevolg een diepe vermoeidheid, maakt het nu zwaar.<\/p>\n
De aandoening die ik heb is even\u00a0zeldzaam als mysterieus: clusterhoofdpijn. Treedt eenmaal in de vijf jaar op, duurt drie tot vier weken, althans bij mij. Uitgerekend nu. De nachtelijke aanvallen, altijd rond half twee, brengen het aantal uren dat ik kan slapen terug naar twee, hooguit\u00a0drie. De aanhoudende intense\u00a0pijn die ermee gepaard gaat is ongelooflijk. Later in de\u00a0middag slaap inhalen kan niet: het is juist de slaap die een aanval in gang zet.<\/p>\n
Ik ben er niet dol op om over medische kwesties te praten of te schrijven, maar ik doe het nu toch omdat er juist door deze ellende tegelijkertijd iets bijzonders gebeurt. Bovendien laat het de lezer meteen zien waar ik mijn kennis en inzichten over verslavingen vandaan haal, namelijk, die deed ik onder andere h\u00eder op, in dit gebouw. Veel eerder was ik hier ook al. Om precies te zijn: twintig jaar geleden. Destijds\u00a0zat ik vier maanden lang in de toenmalige Heinzekliniek, genoemd naar de Heinzestraat die erlangs loopt. Intern, in de weekends verplicht naar huis. Dat was een mannenkliniek. De vrouwenkliniek lag naast ons, op dezelfde etage, maar was door een dikke vestingmuur van ons gescheiden. Een\u00a0drankzuchtige kon nachtenlang staan bikken wat hij wilde, hij kwam er niet doorheen. Bovendien: wie betrapt werd op seksueel contact met een van de buurvrouwen, werd meteen de kliniek uitgekieperd. En veel belangrijker nog: wie betrapt werd op recent gebruik van drugs of alcohol kon eveneens zonder pardon zijn koffers pakken. Dit laatste vond ik volkomen terecht en geheel in overeenstemming met de aard der dingen. Inmiddels vindt de Jellinek dit allang niet meer \u2013 cli\u00ebnten mogen sinds een jaar of twaalf tijdens\u00a0de behandeling driemaal een terugval hebben \u2013 in dit opzicht staan de Jellinek en ik nu lijnrecht tegenover elkaar.<\/p>\n
(Later meer hierover. Het wordt lastig\u00a0om daarover te schrijven, want niet \u00e9\u00e9n van de behandelaars die ik sprak over dit voor mij nieuwe gedoogbeleid, deelt mijn bezwaren ertegen. De lezer zou kunnen zeggen: \u2018Maar Pitt, als niet \u00e9\u00e9n behandelaar het met jou eens is, dan is de kans toch erg groot dat jij ongelijk hebt?\u2019 Natuurlijk, in theorie is die kans erg groot, maar de praktijk wijst ditmaal toch anders uit. Dat dit kan, komt door een simpel feit: wanneer beleidsmakers \u2013 en in navolging daarvan de behandelaars \u2013 over een verslaving nadenken en erover praten, dan kijken zij van buitenaf naar binnen. Zij kijken naar ons. Maar ik kijk van binnenuit naar binnen. Ik b\u00e9n ons. Over een lange periode, ook nog, ik kan vergelijken. Natuurlijk kan het dus gebeuren dat ik sommige dingen dan fundamenteel anders zie.)<\/p>\n
Vooral door mijn chronisch slaapgebrek, maar ook door het nieuwe van mijn situatie, het moeten accepteren van de nederlaag dat ik hier nu w\u00e9\u00e9r ben, beginnen er twee werkelijkheden door elkaar heen te lopen. Dat komt eigenlijk door een gesprekje dat ik hoor tussen enkele groepsleden en onze behandelaar, in de ochtend. Mijn gedachten dwalen plotseling af, precies dit gesprek heb ik al eens gehoord, ook hier, twintig jaar geleden. In een klein groepje van vijf. Ik weet opeens de namen weer van de mannen die deze zelfde zinnen uitspraken. Twee daarvan zijn allang dood. Alcohol. Binnen tien jaar. Ik kijk een gang in en zie hen\u00a0daar in gedachten lopen, hun grappen maken, steeds duidelijker worden\u00a0hun gezichten, ze komen dichterbij. Maar nu spreekt onze\u00a0behandelaar tegen mijn\u00a0groep, ik hoor dat zij het over structuur in je leven heeft, maar haar stem dwaalt af, en daarna hoor ik hem nog slechts heel zacht in de verte. Ik probeer terug te komen in het hier en nu, maar dat lukt niet meer. \u2018Annette,\u2019 zeg ik, \u2018ik moet stoppen.\u2019 Ze zegt geen woord, we lopen het lokaal uit, ze brengt me eerst even langs de arts. Sommige behandelaars in de Jellinek zijn\u00a0goud waard. Heel veel eigenlijk. Even later zegt\u00a0ze nog: \u2018Dit zat er misschien aan te komen.\u2019 Dat kan. Misschien. En ook:\u00a0\u2018Tot morgen.\u2019<\/p>\n
In de tram zeg ik tegen mezelf: dit lukt niet, ik houd het op deze manier niet vol. Maar opeens weet ik: of het lukt of niet, of ik het volhoud of niet: \u00e9lke ochtend meld ik me op tijd voor deze detox, dat in ieder geval, zo was\u00a0de afspraak, al moet ik erheen kruipen<\/em>. Al moet ik twee uur later weer naar huis. Net zo lang tot de dagbehandeling begint. En dan realiseer ik me: precies z\u00f3 voelde ik mij twintig jaar geleden, letterlijk precies zo! De gedachte: dit moet n\u00fa, hier en nu. Kon niet eerder, mag niet later. Het maakt niet uit hoe, als het maar gebeurt. Destijds groeide die overtuiging langzaam, ik verliet de kliniek ermee. Jarenlang stond ik daarna droog, dronk geen druppel. In \u00e9\u00e9n klap is die mentaliteit weer terug, dezelfde koppigheid, dezelfde vastbeslotenheid, dezelfde houding. Als een oude vriend van vroeger, die opeens\u00a0weer naast je loopt, nu je hem nodig hebt. Ik dacht dat ik dit alles\u00a0kwijt was, dat ik opnieuw moest vechten voor elke vierkante meter terreinwinst, maar het lag gewoon op me te wachten\u2026 al die tijd.<\/p>\n De volgende ochtend, om negen uur, meld ik me weer. En ik houd het vol. Een paar dagen later gaat\u00a0de detox over in de dagbehandeling, op dinsdagochtend . Twee van dit\u00a0groepje gaan daarheen. Ik ben de ene. Morris is de andere.<\/p>\n Pitt<\/p>\n Een beeld. Ik rijd met Michiel mee, hij is op weg\u00a0naar huis en zet mij onderweg af op mijn kleine eiland, in de stad. We staan voor een zebrapad en een rood stoplicht. Links van ons staan een man en een vrouw gearmd op de vluchtheuvel, beiden zijn blind. De man heeft een boom van een blindenstok in zijn hand, als een staf, de vrouw houdt de riem van hun blindengeleidehond vast. Die ziet hun voetgangerslicht op rood staan en wacht. Ze staan daar niet lekker, het is erg smal, pal\u00a0achter hun rug raast een\u00a0tram voorbij. Hoe moet dat voelen in een pikdonkere wereld? Ons licht\u00a0springt op groen, maar ook wij wachten, Michiel maakt onwillekeurig een handgebaar naar hen: ga maar. Een voetganger die eerder al overgestoken was, ziet dat. Hij snelt\u00a0terug, neemt de vrouw bij de arm, gedrie\u00ebn steken zij over. Gevieren, want de hond is er ook. Bij het trottoir steekt de voetganger zijn hand naar ons op. De rust en vanzelfsprekendheid waarmee dit alles ging. Tegen Michiel zeg ik: \u2018Dit was wat een samenleving is. Of moet zijn<\/span>.\u2019<\/em><\/p>\n omhoog<\/a><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Het gaat\u00a0niet\u00a0goed. Ik ben bij dag drie, van de zeven. Ziekte, met als\u00a0gevolg een diepe vermoeidheid, maakt het nu zwaar. De aandoening die ik heb is even\u00a0zeldzaam als mysterieus: clusterhoofdpijn. Treedt eenmaal in de vijf jaar op, duurt drie tot vier weken, althans bij mij. Uitgerekend nu. De nachtelijke aanvallen, altijd rond half twee, brengen … Lees “4.\tdagdetox \u2014 hoofdpijn”<\/span> verder<\/a><\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":[],"categories":[1],"tags":[],"jetpack_featured_media_url":"","_links":{"self":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23"}],"collection":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=23"}],"version-history":[{"count":112,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1406,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/23\/revisions\/1406"}],"wp:attachment":[{"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=23"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=23"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"http:\/\/zesmaal.nl\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=23"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n
\n